Ahoj!

Projekt, który od pomysłu do realizacji zabrał mi godzinę. Zresztą przerósł początkowy plan, bo miała być tylko spódnica, ale jak widać starczyło i na bluzkę. Całość zdążyłam ukończyć zanim mąż zamknął walizki, dlatego jedzie ze mną na wakacyjne podboje. Ahoj!

?

Będzie morsko i granatowo-białe pasy wydały mi się obowiązkowe w kategorii strój wakacyjny. W szafie nic nie znalazłam, więc na szybko trzeba było uszyć „coś”. Szybko miało znaczenie, bo czasu jak zwykle przed wakacjami brak, a „coś” miało się wpisywać w autentyczne potrzeby. Wyciągnęłam świeży nabytek – cienką dzianinę bawełnianą z niewielkim dodatkiem czegoś elastycznego. Lux.

  002005006

Całość jest oczywiście mega prosta. Spódnica to klasyczna ołówkówka zwężana ku dołowi. Szef poprowadziłam z tylu, a dzięki temu, że materiał jest elastyczny, nie musiałam robić rozporka. Góra spódnicy wykończona jest szeroką gumką ukrytą w pasie zszytym ze spódnicą. Teraz wiem, że a) łatwiej, b) szybciej, c) z lepszym rezultatem końcowym byłoby doszycie gumy do spódnicy i wywinięcie jej do środka, a następnie przeszycie od dołu. Wydaje mi się, że wtedy nie byłoby efektu nierówno schodzących się pasków przy wszyciu gumy. Oczywiście nierówności widzę głównie ja, stojąc na baczność przed lustrem z podciągniętą koszulką. W naturalnym ruchu jest to całkowicie niezauważalne. (Ale w mojej opinii nie jet to już produkt idealny, choć co do zasady, w pełni kompletny)

?

Dół spódnicy jest niewykończony i surowo się roluje. Podoba mi się ten efekt. Próbowałam najpierw zawinąć materiał do środka na stopce do podwijania, ale oczywiście brzydko się rozciągał. Potem próbowałam go ręcznie zawinąć i delikatnie szyć, ale po obrobieniu połowy dołu stwierdziłam, że surowe wykończenie i tak wygląda lepiej, więc musiałam wszystko rozpruć (wszystko oczywiście w ramach wspomnianej 1 godziny).

Góra to już mega prościzna. Materiał zszyty z tyłu w komin, wycięty dekolt (z przodu głębiej ale nie głęboko z przyczyn osobistych upodobań oczywiście) i wyciętymi otworami na ręce. Dół i rękawki oraz dekold na tzw. „żywca” czyli bez wykończenia. Chętnie wykończyłabym chociaż dekolt, ale nie zostało mi nic z tkaniny, a już o cięciu z ukosu mowy być nie mogło. Jednym słowem „zero” skrawków.

Teraz ubrana od stóp do głów ruszam na wakacyjny relaks i „zagramaniczne” poszukiwania tkanin (oby owocne!). Ahoj!

Reklamy

Etno po hindusku – wersja ze zdjęciami :)

Czy ja już kiedyś pisałam, że moimi ulubionymi kolorami są czarny, potem czarny i na trzecim miejscu czarny? Bo chyba wpisy na blogu tego nie potwierdzają. Zastanawiam się, czy podświadomość krzyczy, że mnóstwo barw tańczy w duszy mej…

10

Jak zobaczyłam ten wzór nawet chwili się nie zawahałam przed jego kupnem. Ni w 5 ni w 10 nie pasował do mojej szafy, nie mówiąc już o moim stylu, ale czasami robię coś wbrew racjonalnym przesłankom. Zaryzykowałam. I co? Powstały żakiet zakolegował się z moją czarną garderobą i świetnie do siebie pasują!

08 01

Tkania to w 100% bawełna, dość rzadko tkana, ale kroiła się idealnie. Nic nie uciekało, nie marszczyło się. Choć pracy było mega dużo, by wzór się wszędzie zgodził. To było wyzwanie i założenie nr 1 – skoro materiał jest łatwy, to wykrójmy żakiet by wszystko się symetrycznie zgodziło. I w tym momencie mojego wpisu możemy skupić uwagę na mojej osobie. Należy mnie odrobinę pochwalić;) bo w 100% cel zrealizowałam, zwłaszcza na plecach, gdzie całość wygląda prawie jak 1 kawałek tkaniny (a jak się domyślacie nim nie jest). Zgadzanie wzoru nie było łatwe, bo wycinając tkaninę trzeba brać pod uwagę 1,5 cm na zapas, który automatycznie „zjada” wzór (przy 2 częściach to robi się 3 cm wzoru skonsumowanego!) No ale jak człowiek pogłówkuje to i wzór uratuje.

06

Krój żakietu jest dość prosty – bez wcięcia, łączony na plecach szwem środkowym, wycięty pod szyję, bez zapięcia. Długość troszeczkę poniżej talii, rękawy w pełnej długości. Całość wyposażyłam w podszewkę. I to nie byle jaką podszewkę – atłasową, w kolorze chabrowym, milusińską!

03

Niezniszczalny błękit

Niezniszczalny materiał i żywotny wykrój, czyli piękna sukienka na słoneczne dni.

 110910

Tkanina ta czekała 30 lat żeby ktoś ją na nowo odkrył, pokroił i pozszywał!!! Dziesiątki razy była prana, a wciąż wygląda jak nowa! Także dekatyzację miałam z głowy. Znalazłam ją całkiem przypadkiem tuż po obejrzeniu filmu z Brigitte Bardot i od razu postanowiłam uszyć sukienkę w stylu lat ’50 (tylko trochę krótszą niż klasyki).

„Niech chodź utartymi ścieżkami bo się poślizgniesz.” pisał Stanisław Lec i ja tym razem wybrałam opcję niestandardową – niebieską tkaninę szyłam amarantową nicią. Pokusiłam się nawet o zdobienia, a całość wykończyłam paskiem ostebnowanym na amarantowo i wiązanym z tyłu na kokardkę – wyszło uroczo, dziewczęco.

0104

zdj. – brzegi ramion oraz dół spódnicy obszyty ozdobnym ściegiem, dekolt płytko ostebnowany

Suwak ukryłam w szwie bocznym. Jedyny jaki miałam pod ręką był w kolorze granatowym, ale wszycie wyszło bardzo ładnie i praktycznie go nie widać.

05 06

Forma to połączenie dwóch wykrojów z Burdy: góra 3/2011/108, dół 7/2012/133. Wszystko się ładnie spasowało i praktycznie nie wprowadzałam żadnych zmian. Jedynie górę szyłam z jednej warstwy, a nie z dwóch. Dół spódnicy krojony był z dwóch części i nie jest pełnym kołem. Jednak układa się przepięknie i gęsto faluje. Chyba nawet podoba mi się bardziej aniżeli w mojej sukience „cud, miód, malina”, która szyta była z pełnego koła.

0302

Jeśli chodzi o zdjęcia, to znów musiałam pozować – Zofia chyba przytyła. Nie wiem jak to się stało. Może za dużo pączków po pracy, a może ostatnio na siłowni pracowała nad ramionami. W każdym bądź razie, efekt końcowy jest taki, że ja mogę założyć sukienkę, a na Zofię naciągnąć jej już nie mogę… Jest jeszcze teoria, że to ja zawiniłam i wszyłam nie dość długi suwak (oczywiście teoria ta jest mało realistyczna).

A podsumowując, całość szyło mi się doskonale. Dobre formy + materiał pływał pod stopką (nie mylić ze słowem „spływał”) i praktycznie się nie pruł – nie ma to jak jakość czasów sprzed „made ich China”.

Spodnie w ruchu

Czy ktoś zna patent na uchwycenie w kadrze aparatu ruchliwego „zwierzaka” przyodzianego w nowe spodenki???

Na szybko, z resztek materiałów, z nagłej potrzeby powstały dwie pary letnich spodenek w rozmiarze ekstra małym. Uszyłam je szybciej niż pełen cykl pralki nastawionej na bawełnę – wniosek jeden, lepiej szyć niż prać. Obie pary są ze ściągaczami poniżej kolan co by zwierz ich nie poobcierał przy raczkowaniu (oczywiście kolan, a nie ściągaczy). Krój „na oko” odrysowany ze starych spodenek i zmodyfikowany wg potrzeb. Wersja niebieska, to kolaż resztek cienkiej dzianiny wiskozowej (pas i ściągacze) z rękawami męskiej koszuli (nogawki). Spodenki szaro-granatowe, to resztki cienkiej dresówki (choć na taką nie wygląda) z mojej pierwszej w życiu marynarki. Spodenki lekkie, przewiewne – idealne na ciepłe dni.

0204

I spodenki są i porządki w resztkach poczynione – to lubię!

Narodził się Czesław

W spadku dostałam bardzo fajny tron dla króla wszystkich głodomorów. Niestety obicie było zapleśniałe i sztuczne, przez co królewicz się na nim zapacał – zwłaszcza w okresie obecnych upałów, które nawiedziły naszą krainę. Zabrałam się więc za uszycie nowego pokrowca. Kształt wykroju pobudził moją wyobraźnię i zainspirował do niestandardowego pikowania. Tak, narodził się spod igły – Czesław. Ma wielki uśmiech, bogate wnętrze (2 warstwy watoliny), przyjemną skórkę (100% bawełny) i głowę pełną niestworzonych historii (z odnalezionych w szafie resztek materiału z Ikea uszyłam zawieszenie na tył siedziska).

06

zdj. – wielki uśmiech Czesława

Teraz, gdy codziennie rano Czesio wita nas uśmiechem w kuchni, dni są jeszcze bardziej fantastyczne!

01

zdj. – głowa pełna niesamowitych historii

0302

zdj. – Czesław w całej okazałości (na środku są 3 pikowania imitujące guziki, a na dole 2 nóżki) + Czesław  na swoim docelowym miejscu

0704

zdj. – po brzegach Czesław obszyty jest na 6 mm, a zawieszenie tyłu z otworem na uchwyt wzmocniłam i wykończyłam podwójnym stebnowaniem 

05

zdj. – Czesław patrzy