Kamuflaż na sen

Zamarzyło mi się moro, moro na sen pomyślałam i w ten  sposób powstała idealna piżama na wakacje pod namiotem…

?
?

Piżama dobra dla dzieci, które nie chcą iść spać – wystarczy wybiec z domu i przykucnąć w ogródku. Zabawa gwarantowana, a rodzice mogą szukać do rana… Sny w kolorach moro dodatkowo wróżą harcerskie przygody.

?

Prosty krój z szerokimi ściągaczami w nogawkach (niestety na zdjęciach ukryły się w butach), szeroką gumą w spodniach i całkiem prostą górą z rękawami wszywanymi za linią pach. Dekolt wykończony taśmą ze skosu, ale na uwagę zasługuje wykończenie rękawów.

?

Kiedyś podpatrzyłam to na youtube – jest to na 3 złożony materiał, i zszyty overlockiem, a następnie wywinięty. Szycie zabezpiecza krawędź materiału, a jednocześnie daje fajne wrażenie jakby ściągacza. Przy czym jest to chyba najszybszy sposób wykańczania rękawów. Polecam!

????

Tkanina piżamy to 100% bawełny. Kupowałam na allegro i przyznam, że jakość bardzo dobra. Porządna bawełna.

Piżama to był tylko pretekst, żeby uruchomić mój urodzinowy prezent z kategorii „marzy mi się…”. Mowa o nowiutkim overlocku ze stajni Janome, teraz żadna dzianina mi nie straszna, a i wróżę sobie mniej pracy z obrabianiem zapasów szwów. Prawie miesiąc patrzyłam na pudełko nie mając nawet chwilki, żeby wyjąć nowego przyjaciela. W końcu ukradłam trochę czasu z kategorii „czas na sen” i jak już wszyscy domownicy chrapali pod swoimi kołderkami, wypakowałam sprzęt na stół…

Pierwsze wrażenia: lekki i przyjemny dla oka. Zaczęłam naciągać nici i poziom skomplikowania porównuję z Singerem, na którym miałam okazję wcześniej pracować. Ale delikatność poruszania się stopki i poziom wydawanego dźwięku pozostawia Singera daleko, daleko w tyle. Ok. idealnej ciszy nie ma, ale domownicy się nie budzą nawet przy otwartych drzwiach do pokoi, więc jest nieźle. Trochę namęczyłam się z ustawieniem odpowiedniego naciągu dla drugiej dolnej nici ale w końcu się udało. Więc ogłaszam oficjalne rozpoczęcie testowania możliwości moich i mojego overlocka w zakresie wzajemnej współpracy. Pierwsze działania na bawełnianej dzianinie moro (w dotyku ja grubszy t-shirt) uważam za udane.

Reklamy

Powrót do korzeni

Rany! Jakże niedoskonałe były me początki! Czyli dziś będzie o wyrzutach sumienia i powrocie do przeszłości. Bo kto szyje tytułową baskinkę, by potem ani razu jej nie założyć? Otóż, ja właśnie…

06 05 01

Moja krawiecka przygoda zaczęła się od chabrowej bluzki z baskinką, której to do niedawna ani razu nie zapięłam na plecach. Raz pamiętam, wychodząc do znajomych nawet chciałam, ale w szafie nie znalazłam odpowiednich spodni. Potem z kolei brakowało mi figury tu i ówdzie. I rok minął. Ostatnio zebrałam się, szarpnęłam bluzkę do zwężenia  i oczom nie mogłam wierzyć. Najpierw otworzyłam je szerzej i szerzej, zapaliłam dodatkowe światło, i gdy nabyłam już niemalże wytrzeszczu zrozumiałam ogrom niedoskonałości mojego pierwszego modelu. Z jednej strony, to dobry znak, bo widać postęp, a z drugiej trochę wstyd nosić model tak dalece niezadowalający. Ale, że nadal piękny, przełamałam się i śmigam w chabrowej szacie. Więc i wam pokazuję, jakie to były początki baskinki z baskinką. Dodam, że baskinka z trenem – bo taką zawsze chciałam mieć.

 03

100% wełny w wełnie

Mrozy przyszły, więc warto zadbać o komfort cieplny. ECO jest fajne, dlatego dziś 100% wełny w wełnie, a w dodatku w morskim kolorze. Całkiem ujarzmiona okazała się być ta wełna, bo gryzła tylko trochę…
Ps. Jakby ktoś pytał, to zielony pas karate zdobyty.

0208

Sukienka jak widać może być użytkowana w co najmniej dwóch odsłonach – luźnej i wytaliowanej. Pas a’la karate zawiązany na supeł krawatowy wygląda na prawdę fajnie. Spokojnie, można iść na Wigilię w wersji z sexy talią, a jak już się człowiek porządnie naje, to w zanadrzu jest możliwość zdjęcia paska – nic nie ciśnie, brzucha nie widać, a szyk zachowany.

030709

Model sukienki już wcześniej pojawił się na blogu. Tym razem całość jest na grubej, atłasowej podszewce w przepięknym, głębokim kolorze chabru (niestety zapomniałam zrobić zdjęcia). Porządna podszewka była warunkiem ujarzmiania wełny, co by nie gilała po całym ciele.

Bałam się, ze tak rzadko tkana wełna będzie się bardzo pruła podczas szycia. Jednak zmechacone włókna wełniane ściśle się trzymały i całość po krojeniu zachowywała się na wzór filcu (oczywiście, jak komuś zależało, to można było pruć materiał). Ostatecznie szyło się bardzo przyjemnie. Jedyną trudność sprawiło mi prucie szwów (a było kilka drobnych poprawek), bo zakupiłam nici w identycznym kolorze co materiał i ciężko było je odróżnić.

04

Co do oryginalnego wykroju z Burdy (07/2014/116), całość wydłużyłam o 30 cm, zaszewki na biuście wydłużyłam do 15 cm i lekko podniosłam, dekolt obszyłam na 2 mm, a korpus lekko zwęziłam. Całość prezentuje się bardzo ładnie. Jestem zadowolona z efektu, a właścicielka sukienki jeszcze bardziej. Jest naturalnie, ciepło, kobieco i nic nie gemzi – jedym słowem „extra”!

Do Pani usług

Czyli tym razem coś na zamówienie. Miało być prosto, luźno i wygodnie, ale nie za sportowo. Wyszła sukienka idealna na obfitą kolację – można jeść i jeść, a brzucha i tak nie widać (marzenie dużego grona kobiet;) Do tego dodałam ukryte kieszenie, więc komfort w pełnym wydaniu.

080704

Sukienkę uszyłam z dwustronnej dzianina w fajnym granatowo-fioletowym melanżu. Z pominięciem rękawów, sukienka jest na fioletowej podszewce. Krój nieskomplikowany, zaszewki na piersiach, lekko taliowana na szwach bocznych z ukrytym suwakiem na plecach. Rękawy 3/4 krojone z dwóch części co widać na poniższych zdjęciach.

02 03

Dekolt ostebnowany blisko krawędzi. Kieszenie ukryte w szwach bocznych. Rękawy i dół wykończone ręcznym ściegiem krytym.

05 06

Wszystko szyło się dość przyjemnie, a efekt końcowy miło mnie zaskoczył. Wykrój, to lekko zmodyfikowana tunika z lipcowej Bury mod. 116.

To już jest koniec

Chyba się uzależniłam od nietoperzowych bluzek. Zdecydowanie idę na odwyk i od jutra zaczynam kroić nowe wzory.

05 04 03

Jednak, ostatnim rzutem na taśmę powstała ta dzianinowa bluzka z rękawkami 3/4. Dół i rękawy wykończone są grubym ściągaczem z dzianiny (4 cm). Dekolt z kolei podszyłam od spodu niebieską taśmą (lamówką) wykonaną z bawełny.

06

Bałam się, że przy wszywaniu lamówki elastyczna dzianina porozciąga się, ale obawy były bezpodstawne. Najwięcej trudności przysporzył mi brak nici w odpowiednim kolorze – o ironio losu, nie mieć fioletowej nici kiedy fiolet na liście ulubionych kolorów zajmuje pozycję nr dwa! Jednak dałam radę i wykorzystałam nici monofilowe bezbarwne (nić górna) i jakiś taki a’la fiolet (nić dolna). Wyszło ładnie. Wszystko się fajnie układa, tylko na metkę już nie starczyło czasu. Może jutro dorobię…

Cały dzień latałam w owych skrzydłach i na zdjęciach wyszło na jaw, że już trochę się pogniotły. Nie mniej zaświadczam – wygodne BARDZO.

Limonka w ogrodzie

Dzisiejszy dzień był jak z krainy deszczowców, więc limonkową dzianiną wprowadziłam trochę słońca w pracowni. I tak po długim czasie przestoju, ogrodowy zestaw wypoczynkowy został ukończony. Uff…

08 05

Obecność overlocka i wyrzuty sumienia w stosunku do przyszłej właścicielki limonki wzięły górę i zestaw ukończyłam. Wydaje się być mało jesienny, ale to tylko złudzenie, bo góra fantastycznie się będzie komponować z granatowymi dżinsami.

Całość wykonana jest z elastycznej i dość grubej dzianiny. Zestaw składa się z szortów z kieszeniami, bluzki bez rękawów i bluzy typu nietoperz. Bluza i szorty wykończone są lamówką z tego samego materiału. Przy wszywaniu lamówek było niełatwo nie falować tkaniny, ale właścicielce wersja falowana bardzo przypadła do gustu, więc zmartwienia nie było. Dół bluzy podwinęłam ściegiem równoległym na dwie igły. Bluza dodatkowo jest krótsza z przodu i wydłużona z tyłu. Bluzka została wykończona na surowo – tylko zabezpieczyłam brzegi na 4 milimetry ściegiem prostym. Wszystko to w trosce by nie odznaczała się spod bluzy. Efekt końcowy podoba się – czasami się coś załamie, czasami zroluje, czasami zafaluje. Nudy nie ma.

06 07

Zdjęcia wykonywane wyjątkowo telefonem. Niestety jakość nie jest pierwszorzędna, ale co nieco widać.

Rękoskrzydeł ciąg dalszy

Z nietoperzami łączy mnie niewątpliwie umiłowanie do nocnego trybu życia, przynależność ssaków, a ostatnio także zauroczenie garderobą z rękoskrzydłami. Jeszcze trochę i zacznę latać…

 08 07 011

Ktoś mnie ubiegł i wykupił całą wełnę w butelkowym kolorze, po którą wczoraj się wybrałam. By nie uznać wyprawy aż za Wisłę za czas stracony (ku radości własnej) nabyłam stos dresówek i dzianin. Od rana nożyczki i szpilki tańcowały w moich dłoniach i na weekend powstała urocza bluza z przepięknej granatowej dzianiny tkanej w malusieńkie kraterki.

04

Wykrój znany i lubiany (osobiście uważam, że jest całkiem sexy) z nietoperzowymi rękawami zwężanymi na przedramieniu. Dekolt, rękawy i dół bluzki wykończyłam lamówką z tej samej tkaniny.

0302

Jak zwykle najtrudniej było z dekoltem bo tkanina elastyczna, a nie chciałam żeby się zmarszczył czy rozciągnął. Z kolei rękawy i dół trochę ściągnęłam lamówkami. Wyszło fajnie. Za wyjątkiem wspomnianych lamówek, całość szyłam na overlocku.

05

Idzie zima, a razem z nią ciemne poranki i ciężkie pobudki. Dlatego dla ułatwienia porannego obmacywania ubrań w poszukiwaniu przodu przyszyłam autorską metkę wykonaną niestety w pośpiechu (tzw. seria „zostały mi 3 minuty i muszę wychodzić”).

Dresówka nietoperzówka

Powiecie, że „nuda”, „szarówka, „zwykła dresówka”. A dla mnie „energia”, „wygoda” i „ciepełko”, czyli produkt idealny na jesień…

 03 0807

Jeszcze w czwartek czułam potrzebę zaimplementowania do kolekcji jesień/zima świeżo wykończonego, nietoperkowatego wykroju na sukienkę (wspomnienie wyspiarskich wakacji). W piątek rano zdekatyzowałam szarą, pętelkową dresówkę i jeszcze ciepłą niczym świeże bułeczki z piekarni rozłożyłam na stole roboczym. Na długo przed zachodem słońca powstała wygodniacka i cepła wersja nietoperzówki.

01 02

Górę sukienki wyposażyłam w długi rękaw obcisły na przedramieniu. Dół mniej więcej do kolan jest także obcisły i wykonany z podwójnej warstwy tkaniny (czyli ciepło w pupę gwarantowane). Dresówka jest sztywniejsza od dzianiny i układa się trochę inaczej, ale równie fajnie. Większość prac wykonałam na overlocku, z którym wciąż próbuję znaleźć wspólny język. Dekolt wykończyłam lamówką z tego samego materiału, rękaw podwinęłam na końcu, a dla definitywnego znaczenia tyłu wszyłam metkę. To była chyba najszybciej wymyślona, wykonana i naszyta metka na świecie – ogół prac 7 minut!

Niestety tym razem bez gapiostwa się nie obeszło – wycięłam za wąskie rękawy (o 3 cm!) i musiałam wstawiać kliny po wewnętrznej stronie przedramienia. Ostateczny efekt jest bardzo fajny, ale ile ja się na tym napsioczyłam….

W weekend śmigałam w moich nowych szarościach i nadal utrzymuję swoje stanowisko o bezkresnej wygodzie tego modelu. Ograniczał mnie tylko podczas próby wykonania pozycji Baddha Konasana z jogi. Ot, tyle.